Text Size
poniedziałek, lipiec 24, 2017

www.wlochy.waw.pl

„ŚLADAMI HISTORII - ŚWIERSZCZA 2”

 

   Dzisiejsza zbiórka patrolu wędrowniczego 16 WDH im. Zawiszy Czarnego „Sulima” jest niecodzienna. Zwykle spędzamy razem czas jeżdżąc na rowerach lub wędrując po górach, jednak teraz stoimy przed drzwiami wejściowymi do kamienicy przy ulicy Świerszcza 2 w warszawskich Włochach. Jest gorące, majowe popołudnie…

Przywiodła nas tu chęć poznania tajemnicy tego zagadkowego miejsca, o którym mamy bardzo skąpe wiadomości. Nie wiemy czy ktoś tu mieszka, czy ktoś wykaże zainteresowanie i wpuści nas do wnętrza, abyśmy mogli zwiedzić piwnice kamienicy i spotkać się z historią.  Nie znamy tu nikogo, z nikim się wcześniej nie kontaktowaliśmy. Z materiałów zamieszczonych w Internecie wiemy jedynie, że w latach powojennych znajdowało się tutaj tajne więzienie Głównego Zarządu Informacji Naczelnego Dowództwa Ludowego Wojska Polskiego. Mamy nadzieję, że ktoś zechce nam pokazać to miejsce. Wzięliśmy ze sobą kamerę, aparat fotograficzny oraz dyktafon; bardzo chcemy udokumentować naszą wizytę, aby później zdać z niej relację i przekazać nasze doświadczenie innym.

 

    Stojąc przed kamienicą zwracamy uwagę na kobietę, która wiesza pranie na balkonie nad naszymi głowami. Pytamy o kontakt z właścicielem lub administratorem budynku. Odpowiada, jakby była przygotowana na to pytanie, że zaraz porozumie się z odpowiednią osobą. Czekamy dalej. Po pięciu minutach wychodzi do nas właścicielka domu, jednak z powodu braku czasu prosi, abyśmy przyszli później. Nie rezygnujemy. Okolica jest bardzo ładna. Nieopodal znajduje park, w którym poczekamy na dalszy rozwój sytuacji i ustalimy plan  działania. 

   Po około godzinie zjawiamy się ponownie pod drzwiami kamienicy. Wreszcie zostajemy wpuszczeni do środka. Najpierw wchodzimy na podwórko, gdzie spostrzegamy dorosłych odpoczywających po pracy oraz bawiące się dzieci. Schodzimy po schodach. Wśród rozmaitych przedmiotów trzymanych na ogół w piwnicach znajdują się drzwi, przez które przechodzimy do dalszej części podziemia budynku. W nasze twarze uderza chłód ceglanych murów. Czujemy ulgę, bowiem skwar na zewnątrz jest nie do wytrzymania.  Jedna z właścicielek, pani Marlena Piekarska-Olszówka, kieruje nas do pierwszej piwnicy. W półmroku zauważamy sporo napisów i rysunków znajdujących się na ścianach. Wiemy już, że trafiliśmy do miejsca, którego szukaliśmy i że za chwilę poznamy niezwykłą historię. Pani Marlena rozpoczyna opowieść…

 


    „To jest miejsce, w którym wszystko się zaczęło”. W 2000 roku, dokładnie 11 listopada, podczas brania węgla z tej właśnie piwnicy zauważyły razem z mamą napis na jednej ze ścian: „Bóg Honor i Ojczyzna”. Po chwili, obejrzawszy dokładniej mur piwnicy, stwierdziły, że jest tam znacznie więcej napisów.  Od razu  powiadomiły o swoim odkryciu warszawski oddział IPN. Okazało się, że te właśnie piwnice są brakującym elementem w odtwarzanych przez naukowców powojennych dziejach Polski. Historycy zajmujący się zbrodniami komunistycznymi wiedzieli, że w tych okolicach znajdowało się takie miejsce, nie znali jednak żadnych bliższych szczegółów. Po dalszych dociekaniach okazało się, że po wojnie znajdowało się tu tajne więzienie, w którym oprawcy przetrzymywali przeciwników narzuconego Polsce systemu, albo tych, których jedynie o niechęć do komunizmu podejrzewali. Bardzo szybko przeprowadzono wizję lokalną, wykonaną przez prokuratorów i historyków IPN.

 

   Kamienica była niegdyś własnością pradziadka pani Marleny, który przed wojną był sędzią. Tutaj spędził okupację. Po jej zakończeniu dostał nakaz komendanta wojennego miasta Włochy (kiedyś podwarszawskiej miejscowości) o opuszczenie posiadłości. Walka o odzyskanie domu nie przyniosła rezultatów. Jak się później okazało, w kamienicy urządzono areszt, gdzie przetrzymywano więźniów – „wrogów ludu” i opornych wobec nowego porządku systemu. W piwnicach znajdowały się cele więzienne, natomiast na górze urządzono pokoje przesłuchań. Według źródeł historycznych przeszło przez to miejsce ponad 1000 ludzi. Byli upychani po kilkanaście - kilkadziesiąt osób w małych, piwnicznych pomieszczeniach,  niezapewniających warunków życia, nie mówiąc o przeżyciu. Do lat sześćdziesiątych XX wieku zabudowa wokół kamienicy była dosyć luźna, a pobliski ogród, wraz z sadem, oddzielał budynek od świata zewnętrznego. 

 

 

    Największą i najbardziej szokującą pamiątką po obecności więźniów są napisy wyryte w murach. Świadczą one o cierpieniach, rozterkach, tęsknocie za normalnym życiem na wolności. Oprócz patriotycznych i religijnych inskrypcji widzimy kilka przykładów różnego rodzaju systemów kalendarzy, a także podpisy więźniów, którzy być może liczyli się z tym, że nie wyjdą stąd żywi. Czym wykonywali te napisy? Pomiędzy cegłami odnaleziono druciki, gwoździe, nawet stalówkę. Z pewnością musieli posłużyć się tylko tym, co mieli pod ręką. W drzwiach do cel wycięto „judasze” oraz większe otwory służące do dostarczania jedzenia. Brak tu okien, jedynie w końcach pomieszczeń znajdują się małe szyby na węgiel, jednak w tamtym czasie i one były zasłonięte. Panuje półmrok, gdyby nie słabe światło żarówek nic nie byłoby widać. Zastanawiamy się, ile można wytrzymać w takich warunkach, ile znieść bez słońca, powietrza, widoku drzew, bez nadziei na przeżycie kolejnego dnia.

W ciszy wchodzimy do kolejnych pomieszczeń. 

Nie wygląda to jak zwykła wystawa muzealna, nie ma tu gablot, zabezpieczonych  szybami. Możemy wszystkiego dotknąć, wszystko dokładnie obejrzeć. Na drzwiach do jednego z pomieszczeń dostrzegamy wyryty, jakby cieniutką igłą, mikroskopijny plan okolicy. Być może służył lub miał służyć do ucieczki z tego strasznego miejsca. 

Wszystko, co oglądamy robi na nas ogromne wrażenie. Po wysłuchaniu historii, zostajemy sami,  właścicielka wychodzi, abyśmy mogli sfotografować oraz sfilmować piwnice. Z niedowierzaniem, że to wszystko, co widzimy, jest prawdziwym miejscem kaźni i jeszcze nie zdając sobie do końca sprawy z tego, co usłyszeliśmy, zabieramy się do dokumentowania.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   Każda rzecz w tych piwnicach, każda cegła w murze, wydaje się być niemym światkiem tragedii, o których niewiele osób dziś już pamięta. Właściciele kamienicy starają się upowszechniać tę historię, ale przychodzi to z ogromnym trudem. Zadziwiająco małe jest zainteresowanie instytucji odpowiadających za pamięć historyczną. IPN do dzisiaj nie uporał się ze skatalogowaniem wszystkich piwnic, duża ich część jest od podłogi aż do sufitu zasypana śmieciami, które były tutaj składowane przez lata. Być może istnieją połączenia i systemy korytarzy, które prowadzą do kolejnych piwnic, znajdujących się na terenie sąsiednich posiadłości. Z pewnością dużo jest jeszcze do odkrycia. To także zadanie dla nas, młodych, interesujących się historią i pragnących upamiętnienia ofiar nieludzkiego systemu.  Czujemy, że za jakiś czas wrócimy w to miejsce.

 

 Link do filmu, który udało nam się nakręcić:

 https://www.youtube.com/watch?v=TOOFVkxWrXk

 

Patrol Wędrowniczy 16 WDH „Sulima”

articulos

Wyniki wyborów do Parlamentu Europejskiego w obejmującym Włochy okręgu 4. nie do końca pokryły się z przewidywaniami. Wyraźne przesunięcie preferencji społecznych na prawo skutkowało niespodziankami w rozkładzie aż 1/3 mandatów.
Sromotną klęskę poniosła koalicja Janusza Palikota z Aleksandrem Kwaśniewskim, Pawłem Piskorskim (Stronnictwo Demokratyczne) i Andrzejem Celińskim (Partia Demokratyczna). Pod nazwą Europa Plus, Twój Ruch z dodatkami przegrał we wszystkich okręgach nie uzyskując ani jednego mandatu. Olbrzymi spadek poparcia dla tej formacji poddaje w wątpliwości jej szanse na dalsze istnienia na scenie politycznej Polski.

Czytaj więcej: refleksje...

articulos

Od 20 do 30 czerwca mieszkańcy Warszawy (a przynajmniej osoby podające się za takich) będą mogli uczestniczyć w decydowaniu o niewielkiej części budżetu miejskiego. Mieszkańcy Nowych Włoch oraz - oddzielnie - mieszkańcy Starych Włoch od 20 do 30 czerwca zdecydują które z zakwalifikowanych projektów zostaną zrealizowane w roku 2015.

PieniądzJak zwykle rządząca Włochami koalicja PiS/SLD/WDW nie mogła się powstrzymać od kombinowania i ostentacyjnego łamania prawa. Tym razem odrzucono część projektów mieszkańców pod pozorem wad formalnych. Eliminowanie niepisomyślności objęło także projekty zgłoszone przed 16 lutego b.r, mimo że zgodnie z przepisami Urząd Dzielnicy miał obowiązek zgłosić do nich propozycje poprawek.

Po rozpatrzeniu skarg na odrzucanie projektów lista zostanie ostatecznie zamknięta i każdy mieszkaniec (w tym dzieci) będzie mógł oddać głos na co najwyżej 5 projektów. Po zakończeniu głosowania wybrane zostaną projekty najpopularniejsze spośród możliwych do realizacji w ramach przyznanych kwot po 136 656,5 oddzielnie na Nowe i Stare Włochy. W oparciu o wynik głosowania rekurencyjnie wybierany będzie projekt najpopularniejszy, jego koszt zostanie odjęty od przyznanej kwoty a projekty przewyższające kosztem pozostałą kwotę zostaną skreślone. Następnie opisana procedura będzie powtarzana aż do wyczerpania przyznanej na osiedle sumy pieniędzy.

Zasada wyłaniania zwycięskich projektów skłania do takiego głosowania by suma popieranych projektów nie przekraczała kwoty przyznanej na osiedle (136 656,5 złotych). Procedura premiuje tworzenie dużych bloków do głosowania co najprawdopodobniej skutkować będzie wygraną projektów zgłoszonych - faktycznie - przez dyrekcje szkół podstawowych.

[Skomentuj]

articulos

Na kolejnej sesji, 8 maja Rada Dzielnicy Włochy rozpatrzyła sprawozdania z działalności ZGN i OPS oraz wniosła drobne poprawki do budżetu Dzielnicy. Negatywnie zaopiniowano projekt nazwania ulicy Nowolazurowej ulicą 4 Czerwca 1989 oraz - rzekomo - pozytywnie zaopiniowano nazwanie ronda imieniem bliżej nieznanej hrabiny Marii Tarnowskiej. Wątpliwości w tej ostatniej sprawie budzi fakt, że pomysł taki poparło tylko 8 na 21 radnych, co jednak nie przeszkodziło przewodniczącemu Rady gromko stwierdzić, że Rada pozytywnie zaopiniowała projekt. Ogłoszenie to wydaje się być jedynie pozaprawnym popisem hucpiarstwa (Statut nie przewiduje łącznego alternatywnego głosowania nad dwoma projektami uchwał), nie takie jednak naruszenia prawa skutecznie przechodziły we władzach Dzielnicy.

Czytaj więcej: kpiny z...

articulos

Zaciekli zwolennicy jednomandatowych okręgów wyborczych powtarzają mantrę, że przy ordynacji proporcjonalnej wyborca rzekomo nie ma wpływu na wybór posła i ów stan rzeczy ma zostać naprawiony wprowadzeniem okręgów jednomandatowych. Ta nonsensowna teza mogła być dość swobodnie głoszona do ostatnich wyborów Senatu, które empirycznie pokazały, że dopiero ordynacja większościowa pozbawia wyborców możliwości istotnego wpływu na wynik wyborów, ponieważ decyzje pojedynczych osób praktycznie niczego nie mogą zmienić w składzie Senatu. Przy ordynacji większościowej wpływ mediów i wielkich mas ludzi jest aż tak wielki, że miesiąc po wyborach mało kto pamięta przy jakim nazwisku instynktownie postawił krzyżyk. Niemal 100% wyborców z Włoch nie wie jak się nazywa senator z naszego okręgu. Senator ten zresztą doskonale zdaje sobie sprawę ze znikomego wpływu preferencji pojedynczych ludzi na jego mandat i prowadzi swoje biuro poza okręgiem wyborczym, czego - o ile mi wiadomo - żaden poseł dotąd nie zaryzykował.

Czytaj więcej: matematyka...

articulos

Rada Warszawy włączyła się do walki z globalnym ociepleniem wprowadzając nowy podatek, dla niepoznaki nazywany opłatą za gospodarowanie odpadkami komunalnymi. Nie jest to najwyższy z obowiązujących w Polsce podatków jednak jest to już ponad setny podatek obciążający kieszenie i czas ludności. Podobnie jak wszystkie inne podatki pozostawia on płatnikowi nieco swobody, która może skutkować zapłaceniem do kasy urzędu większej lub mniejszej kwoty. Przy czym zbyt mała zapłata może narazić płatnika na reakcje urzędników i związane z tym rozmaite nieprzyjemności. Podczas gdy zapłata sum zbyt wielkich z pewnością przyjęta zostanie z pełnym zadowolenia milczeniem urzędów. W konsekwencji w interesie podatnika leży uważne policzenie ile naprawdę musi oddać pieniędzy, żeby nie zapłacić zbyt dużo.

Czytaj więcej: JAK NIE...

articulos

  1. Strona www.wlochy.waw.pl publikowana jest przez Klub Miłośników Włoch.
  2. Każdy może umieszczać na stronie www.wlochy.waw.pl swoje artykuły, jeśli tożsamość autora będzie znana administracji tej strony i jeśli autor nie narusza swoją publikacją obowiązującego prawa oraz dóbr osobistych innych osób.
  3. Publikacje naruszające obowiązujące prawo lub bezprawnie naruszające dobra osobiste innych osób będą usuwane bezzwłocznie po zawiadomieniu administratora tej strony na adres webmaster@wlochy.waw.pl lub telefonicznie pod numerem (22) 8628418.
  4. Ponadto administracja strony zastrzega sobie prawo do usunięcia każdej publikacji bez wyjaśnienia.
  5. Przez fakt publikacji na tej stronie autor wyraża zgodę na zrekompensowanie wszelkich skutków swojej publikacji wydawcy tej strony oraz zrzeka się majątkowych praw autorskich w zakresie obejmującym publikację na tej stronie.